اومدیم تو دنیا تا بفهمیم که نباید جوش و جلا بزنیم.
باید دلمون آرام باشه. به خدا اعتماد کنیم. خدا همه کاره است.
خدای خوبی هم هست؛ قابل اعتماده.
اومدیم که ایمان بیاریم. ایمان بیاریم یعنی آرام باشیم. دلمون شور نزنه.
دلت شور بزنه، کار جلوتر نمیافته. دلت که شور زد، یعنی یه خواسته ای داری که خواستهی تو با خواستهی خدا یکی نیست. برای همین دلت داره شور میزنه.
اگر خواستهی تو با خواستهی خدا یکی بشه، خدا دلش شور میزنه؟!
خدا که دلش شور نمیزنه.
اگر شما همونی رو بخوایی که خدا میخواد، راضی به رضای خدا باشی،
مقام رضا یه جایی نیست؛ یه پستی نیست؛ یه مقامی نیست.
یعنی فهم، یعنی شعور. بفهم که کار دست کاردونه. هیچی دست ما نیست. تو ذهنت الان میاد که پس ما اینجا چی کارهایم؟ میدونم چی میاد تو ذهنتون. فکر نکنی نمیدونم چی میاد. روت هم نمیشه.
اینجا الان بگی. خودم میگم. اون خدایی که به این یه ذره بچه روزیشو میده اینجوری، نمیتونه به من و شما روزی بده؟ بی خودی، بی حساب، بی قاعده، بی ضابطه، بی همه چیز!
ref: https://khodshenasi.me/lessons/quran-kahf-47
0 نظر ثبت شده