این چه غم شیرینیه؟!

«فَابكِ لِلحُسَينِ»
خیلی چیزا آدم دلش می‌خواد نمی‌شه. اشکش در می‌آد دیگه.
«فَابكِ لِلحُسَينِ»
اشک تو درآوردن برای امام حسین گریه کن. تمام غم‌ها از دلت می‌ره. این چه غم شیرینیه که هم غمه، هم شیرینه. این چه غمه که هم غمه هم وَجَبَت لَهُ الجَنَّةُ، بهشتی می‌شه.
عجب! بهشت که جای غم نیست. هم اشک درآمده هم هرچی گریه داشته همش رفت. سبک شدی. اینکه گریه بر جسم امام حسین نیست.
این انقلاب درونی شماست
به واسطه اون نحوه شهادت حضرت که حقیقت در جان شما رو اومد و فهمیدی غیر از حقیقت هیچی دیگه مهم نیست هرچه باداباد هرچی میخواد بشه، بشه! «جهان به کامم اگر شد که شد نشد که نشد / سپهر رام مگر شد که شد نشد که نشد / به قسمت ازلی راضی ام زمین و زمان همه به نامم اگر شد که شد نشد که نشد» به این میگن مقام رضا اینو ما باید با اختیار خودمون حالا حفظش کنیم.

ref: https://khodshenasi.me/lessons/g2336