یک‌ دِله‌ی صد دله

خود امام حسینه که داره همه رو تهییج می‌کنه؛
حرکت میده و مجالسشو مدیریت می‌کنه؛
دل‌های عزادارانشو به هم نزدیک می‌کنه.
نزدیکی دل‌ها مهمه؛ نه نزدیکی بدن‌ها.
اونی که بتونه دل‌ها رو به هم نزدیک کنه، اونو بهش می‌گیم امام؛
امامت یعنی این.
دل‌ها چی می‌شه که از هم جدا می‌شه؟
برای اینکه خواسته‌ها با هم متفاوته.
دنیا هزار و یک شعبه داره.
دل‌ها هم تکه پاره است؛ هر گوشه دل هر کسی به یه تیکه‌ی دنیا بنده
یک دل نداریم؛ صد دله‌ایم!
امام چی‌کار می‌کنه؟
این یک‌دله‌ی صد دله رو یک‌دله می‌کنه.
همه‌ی علاقه‌ها میره پی کارش؛ یک علاقه بیشتر درش نمی‌مونه.
«القلبُ حَرَمُ اللّه، فلا تُسْکِنْ حَرَمَ اللّه ِ غَیرَ اللّه»
در حرم خدا غیر خدا رو راه نده.
با کلی خواسته، خواهش، نمی‌دونم حاجت، نیاز، پا شده اومده
میگه من اومدم اینجا، دیگه هیچی نمی‌خوام؛ آرام شدم؛
اون خواسته‌ها ناآرامی می‌آورد.

Ref: https://khodshenasi.me/lessons/others-207