من اومدم اینجا مهمانِ خدا هستم.
مهمان که نباید غصه بخوره.
مهمانو باید پذیرایی کنند ازش؛ خدا منو خلق کرده ازم پذیرایی کنه.
اگر کسی باید غصه بخوره اون میزبانه، که دائم باید مثل پروانه دور مهمان بگرده، که نکنه یه چیزی کم باشه؛ میوه نیاورده باشه، چایی نیاورده باشه، شربت نخورده باشه، هی تعارف کنه بفرما، بفرما اینو بخور، اونو بخور، این کارو کن، اون کارو کن، همین! مراقبت از مهمان.
میزبان خدا است؛ خدا که «عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَهِ الْکَبِیرُ الْمُتَعَالِ» یعنی یک کسیه که همه چیزش به جاست.
ملاک و معیار و میزان عدله، خود عدله! همهی تلاش بشر این است که به اینجا برسیم که این حرفو باور کنه که «کُلُّ شَیْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ» همه چیز سر جاشه، خلاص میشه. دیگه میشینه.
«فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ»
«الْکَبِیرُ الْمُتَعَالِ» نزد خدای بزرگ دیگه میشینه؛ میسپره به خدا
میشینه تا خدا پذیرایی کنه ازش.
به من چه؟
به من چه؟ من کارهای نیستم تو این عالم. اگرم کاری انجام میدم از باب مأموریته خدا به من میگه تو باید این کارو بکنی میگم چشم.
ref: https://khodshenasi.me/lessons/quran-raad-18
0 نظر ثبت شده