امامت و رهبری مملکت وجود انسان

🔹️همه ما باید نسبت به خودمان و قوای وجودی خودمان هم امامت کنیم هم رهبری

🔸️هر یک از ما باید هم امام باشیم هم رهبر؛ امامت در بُعد آخرت و الهی است، رهبری در بُعد جسمی و مادی و دنیایی است
🔸️مملکت وجود ما از این دو بیعد تشکیل شده
🔸️پس ما باید نسبت به آخرتمان امامت کنیم و نسبت به دنیا رهبر و مدبر باشیم

🔹️امامت بر بُعد آخرت با توجه و تذکر تحقق پیدا می‌کند؛ یادآوری یاد خدا؛ تنبه و توجه دادن بر آخرت؛ یعنی خودت را گم نکن

🔸️در رهبری مملکت وجودت گم نشوی؛ همه حواست جمع اداره مرکبت و دنیا نشود به فکر خودت هم باش

🔹️در بُعد امامت و آخرتی؛ إِنَّما أَنْتَ مُذَکِّرٌ
از ناحیه پیامبری و امامت فقط باید تذکر داد(نسبت به خدا پاسخ‌گویی و مسئولیت داری)
🔹️وقتی به امارت رسیدی و رهبری جامعه را به دست گرفتی فقط مذکر نیستی (نسبت به مردم پاسخ‌گویی و مسئولیت داری)
🔹️اگر بین این دو منصب یکی باشد و دیگری نباشد کار خراب می‌شود

🔸️انسان بدون امام؛ یعنی خالی از هدایت، منهای انسانیت، منهای آخرت (انسان منهای امام می‌شود منهای خودش؛ انسان منهای خودش می‌شود حیوان)

🔹️حیات دل‌های انسان‌ها به موعظه است (در این صورت خودت زنده‌ای و زندگی می‌کنی غیر این مرده‌ای، خودت نیستی بدنته)

🔸️انسان‌ها و مردمی که به‌خود نیستند (بی‌خود هستند)؛ از نظر دنیایی خیلی پیشرفته اما بی‌خود
🔸️هم دنیای پیشرفته دارد و هم بی‌خود باشد!

🔹️از کلمه بی‌خود زیاد استفاده می‌کنیم ولی نمی‌دانیم چرا بی‌خود است؛ باخود بودن یعنی چه؟! چگونه کسی باخود است؟!

🔸️بی‌خود بودن درجات دارد، نه باخودی

🔹️خالص و خالص‌تر نداریم؛ مشرک و مشرک‌تر داریم؛ یا خالصی یا ناخالص، که ناخالصی مراتب دارد

🔸️أَنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ أَنَا خَیْرُ شَرِیکٍ مَا شُورِکْتُ فِی شَیْءٍ إِلاَّ تَرَکْتُهُ

🔹️امام با تذکر و هشدار دادن جلوی گم شدن ما در دنیا و مدیریت دنیا را می‌گیرد
🔹️وارد رهبری و مدیریت امور دنیا که شدی از خودت غافل نشوی!
🔹️دنیات را به گونه‌ای مدیریت کن که خودت را گم نکنی و آخرتت را فراموش نکنی

🔸️إنَّکُم إنَّما خُلِقتُم لِلآخِرَهِ لا لِلدُّنیا ، ولِلبَقاءِ لا لِلفَناءِ