از خودت انرژی بگیر!

گفتمان خودشناسی
فایل 2328
استاد حسین نوروزی
(۲۰ خرداد ۱۴۰۵)

## انرژی و هدفمندی در زندگی

این‌گونه نیست که انرژی دیگران را بگیرید؛ بلکه انرژی بدهید. مثبت باشید. کسی که انرژی می‌دهد، آرام می‌شود و حال خوبی پیدا می‌کند.

چرا باید برخی از ما چنان باشیم که انرژی بقیه را تحلیل ببریم و حال آن‌ها را بگیریم؟

### رابطه انرژی و هدف انسانی

بحث انرژی با بحث هدف انسان همسو است. هرچه انسان هدفمندتر باشد و کاری را در راستای هدف خود انجام دهد، انرژی بیشتری کسب می‌کند. درواقع، این هدف است که به ما انگیزه و انرژی می‌دهد حتی در مسائل مادی و دنیوی. به عنوان مثال، کسی که می‌خواهد کاری را به اتمام رساند، شاید از نظر جسمی خسته باشد، اما خود را تا پایان کار می‌کشاند.

ما در بدن ضعیف هستیم، ولی ما قوی بر علیه گناه هستیم. گناه نکردن موافق فطرت است. هرگاه گناه می‌کنی، انرژیت از بین می‌رود: «اسراف علی النفس». توبه، بازگشت به خداست. این انرژی معادل اعتماد به نفس می‌شود. انرژی خود را از خودت بگیری، از جای دیگری آن را نگیر. خدا به تو انرژی داده و تو را با انرژی خلق کرده است. آن را اسراف نکن. تو انرژی داری. نیاز نیست به دنبال کسب انرژی در جای دیگری باشی.

اینکه می‌گویند کسی از دنیا دست خالی رفت، یعنی انرژی خود را تمام کرد و رفت؛ از دست داد. درست است. این مثالی که در مورد ماشین زدید، مثال خوبی بود. این انرژی مانند باتری ماشینی است که برای ۱۰۰ کیلومتر شارژ دارد. حال اگر شما در این ۱۰۰ کیلومتر ترمز کنید، گاز دهید، ویراژ دهید و مسیرهای انحرافی بروید، انرژی به آن مقداری که گفته شده بود، نمی‌رسد.

این همان قاعده‌ای است که شما برای رسیدن به کمال، این انرژی را داری (به شرطی که خالص باشی). اگر خالص نباشید، انرژی‌ها اسراف می‌شود. دوره کودکی دوره چاره نیست، اسراف متقین را فهمیدی.

«حرامٌ علی الله» این دو تا (عمل) را انجام داده‌اند. اصلاً فرقی نمی‌کند، انرژی نمی‌دهد، به خاطر اینکه این دو تا کار را انجام داده‌اند.

### اسراف در امور دنیا و اسراف علی النفس

همه اسراف‌ها اسراف علی‌النفس نیست. اسراف در امور دنیا هم داریم؛ اسراف در مصرف برق، مصرف آب، مصرف خوردنی‌ها، پوشیدنی‌ها. این‌ها همه اسراف است. انسان عاقل اهل اسراف نیست. از بالا اسراف نمی‌کند، اسراف علی‌النفس نمی‌کند. تا پایین اسراف‌کار نیست. همه را در راستای هدف مصرف می‌کند، استفاده‌های او همیشه به جا و به اندازه است.

دل‌بخواهی نیست. زمانی که دل به میان می‌آید و خواسته‌های دل شروع می‌شود، آن اسراف‌علی‌النفس شروع می‌شود. سپس اسراف در مال، خوراک و پوشاک به دنبال آن می‌آید. این‌ها از آنجا نشئت می‌گیرد.

بیشترین مقدار مصرف می‌شود. آدم جان خودش را می‌گیرد؛ اما وقتی برای خدا باشد، به جا مصرف می‌کند و این اسراف نیست. جانت را بده. «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ». درود خدا بر محمد و خاندان پاکش.